เพื่อนแท้
หลังจากที่ผมจบจากโรงเรียนายร้อย มารับราชการในปี พ.ศ.2528 และ ลาออกจากราชการ ในปี พ.ศ.2536 หลังจากนั้น ประมาณ 4-5 ปี ได้ประสบเคราะห์กรรมต้องไปอยู่ที่ ท่าขี้เหล็ก ประเทศพม่า ตรงข้ามด่านแม่สาย อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย หาเลี้ยงชีพด้วยการหากินอยู่ในคาสิโน ฝั่งพม่า วันหนึ่ง ขณะที่นอนอยู่ในห้องโรงแรมของคาสิโน ได้มีเพื่อนมาตาม พร้อมนำเงินมาให้ 50,000 บาท บอกว่ามีเพื่อนรุ่นเดียวกันให้เอามาให้และ ตามให้ไปหา เมื่อได้ไปพบกับเพื่อน ที่ไม่ได้เจอกันมานาน เป็นเวลานานมากกว่า 15 ปี นับตั้งแต่เพื่อนคนนี้ ได้พ้นสภาพการเป็นนักเรียนนายร้อย ในปีที่ 2 ด้วยสาเหตุ คุณสมบัติ การเข้ามาเป็นนักเรียนนายร้อย ไม่ถูกต้อง เป็นที่น่าเสียดายสำหรับเพื่อนคนนี้ และไม่ใช่ความผิดของเพื่อน แต่เป็นปัญหา ทางด้านการเมืองและความมั่นคงของชาติในสมัยนั้น เพื่อนคนนี้ ได้เรียนร่วมชั้นเรียนกันมาในสมัย เป็นนักเรียนเตรียมทหาร ปีที่ 1 ตอน 20 และเมื่อขึ้นมาเป็นนักเรียนนายร้อย อยู่ในหมวดเดียวกันมาตลอด เพราะมีชื่อ ตัวอักษร ว. เช่นเดียวกับผม ผมไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าเพื่อนคนนี้ จะเป็นคนที่ช่วยผมมาตลอด เป็นระยะเวลายาวนาน เกือบ 20 ปี ทุกครั้งที่มีปัญหา เกี่ยวกับรายได้ที่ไม่พอกิน พอใช้ เพื่อนคนนี้ ได้หยิบยื่นให้เสมอมา โดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ นอกจากให้ผมได้ยืนหยัดได้ด้วยตนเอง และมีรายได้ พอที่จะเลี้ยงชีวิตตนเองและครอบครัวให้ได้ตลอดไป จนแล้วจนรอด ไม่รู้กี่ครั้ง กี่หน ที่ผมขอเงินเพื่อนมาใช้ เพือนคนนี้ ไม่เคยจะตอบปฏิเสธ แต่กลับมอบเงินให้มา มากกว่าจำนวนที่ผมขอไปทุกครั้ง จำนวนเงินที่เพื่อนคนนี้ได้ช่วยเหลือผมมาเป็นเวลายาวนาน รวมได้เป็นจำนวนมากโข มีจำนวนหลายแสนบาทหรือเฉียดหลักล้าน เพื่อนไม่เคยหวังผลตอบแทนใดๆจากผม และให้กำลังใจผมตลอดมา ผมจึงยึดมั่นฝั่งใจในความเมตตา ในความเป็นเพื่อน ของเพื่อนคนนี้ และยกย่องเขา คือ "เพื่อนแท้" ถึงแม้ในชาตินี้ ผมไม่สามารถจะช่วยเหลือเพื่อนได้ ขอให้สิ่งศักสิทธิทั้งหลายที่ เพื่อนเคารพนับถือ และที่มีอยู่ในสากลโลกนี้ จงดลบันดาลให้เพื่อน มีชีวิตยืนยาว มีความสุขกับครอบครัว และอย่าได้มีโรคภัย พ้นภัยอันตรายใดๆ เป็นมิ่งขวัญของลูกและครอบครัวตลอดไปขอขอบคุณในเพื่อนๆอีกจำนวนหลายๆท่านที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอดเมื่อยามตกทุกข์ ยากลำบากในการดำเนินชีวิต โดยเฉพาะ พี่บัง ที่คอยดูแลผมในช่วงบั้นปลายของชีวิต ให้มีชีวิต ต่อสู้กับอุปสรรค และทำให้ตนเองได้เปลี่ยนแนวความคิด วิถีชีวิตความเป็นอยู่ ให้มีสติ ยึดคำสอน ของพ่อหลวง ร.9 คือการอยู่แบบพอเพียง
จากใจจริง ของเพื่อนคนหนึ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น